The Greatest Show On Earth - Richard Dawkins

ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ் உலகப் புகழ் பெற்ற பரிணாம உயிரியல் விஞ்ஞானி. ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வேலை செய்து ஓய்வுபெற்றவர். ஆனால், பொதுவாக பரிசோதனைச் சாலையில் உட்கார்ந்து ஆராய்ச்சிகள் செய்து, விஞ்ஞான மாநாடுகளில் கட்டுரை வாசித்து, வீட்டுக்குப் போய் ஓய்வெடுக்கும் ரகம் அல்ல அவர். பொதுமக்கள் படித்து புரிந்துகொள்ளும் வகையில் புத்தகங்கள் எழுதுவது; அந்தக் கருத்துகள் மக்களிடம் சென்று சேரக்கூடியவகையில் தொலைக்காட்சிகளில் நிகழ்ச்சிகள் தயாரிப்பது, மக்கள் கூட்டத்துக்கு இடையே பேசுவது என தீவிர களப்பணி ஆற்றுவதிலும் முன்னணியில் நிற்பவர்.

ஆனால் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய மனிதர்!

இதில் சர்ச்சை எங்கிருந்து வருகிறது? ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ் வேலை செய்துவந்த துறை அப்படிப்பட்டது. சார்லஸ் டார்வின், பரிணாம வளர்ச்சி என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, பல்வேறு விதமான உயிர்கள் உருவாவதற்கு கடவுள் என்ற கோட்பாடு அவசியமே இல்லை. ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸும் மற்ற பலரும் இந்தக் கோட்பாட்டை மேலும் முன்னுக்கு எடுத்துச் சென்றனர். அதனால் கிறிஸ்தவ மதத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டவர்களுக்கு இந்தக் குறிப்பிட்ட அறிவியல் துறைமீது பிரச்னை ஏற்பட்டது. அவர்கள், ‘படைப்புவாதம்’ (கிரியேஷனிசம்) என்ற புதிய ‘அறிவியல்’ துறையை உருவாக்கினார்கள்.

இதைப்பற்றி இந்தியாவில் இருக்கும் நாம் அதிகம் கேட்டிருக்கக்கூட மாட்டோம். ஆனால் அமெரிக்காவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஒரு துறை இது. அமெரிக்க மக்கள்தொகையில் 40% மேலானவர்கள் டார்வின் ஒரு சாத்தான் என்றும், அவரது பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கை அவர்களது மதத்துக்கு எதிரானது என்றும், படைப்புவாதமே சரியானது என்றும் நினைக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு கல்வி மாவட்டத்திலும் வலுவான எண்ணிக்கையில் இருக்கும் இவர்கள் பள்ளிக்கூடங்களில் டார்வினின் கருத்துகளைச் சொல்லிக்கொடுக்கக்கூடாது என்பதில் பல இடங்களில் வெற்றியும் பெற்றுள்ளனர்.

எவொல்யூஷன் எனப்படும் பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கை என்பது உண்மைதானா? அதற்கு என்ன சாட்சிகள், நிரூபணங்கள் உள்ளன என்று படைப்புவாதிகள் கேட்கிறார்கள். முதலில் சுருக்கமாக பரிணாம வளர்ச்சி என்றால் என்ன என்று புரிந்துகொள்வோம். உயிர் வகைகள் புதிது புதிதாகத் தோன்றுகின்றன என்கிறது பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கை. ஒரு குறிப்பிட்ட உயிரினத்தின் சில தனிப்பட்ட நபர்களில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், அந்த நபர்கள் பிறரைவிட அதிக நாள் உயிர்வாழும் சாத்தியத்தை ஏற்படுத்தினால், அந்த ‘நல்ல’ மாற்றங்கள் குறிப்பிட்ட உயிரினத்தில் அதிகரிக்க ஆரம்பிக்கும். அந்த ‘நல்ல’ குணம் கொண்ட நபர்களின் சந்ததிகள் அதிகரிப்பதால் இது நிகழ்கிறது. இப்படியே இந்த மாற்றங்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தால், இறுதியில் ஒரு புதுக் கிளை உருவாகி, நாளடைவில் முற்றிலும் புதிய உயிரினம் உருவாகிவிடுகிறது.

இப்படித்தான் ஏதோ ஓர் உயிரினத்தில் தொடங்கி இன்று மனிதர்கள் தோன்றியுள்ளனர். மனிதர்கள் போன்ற பாலூட்டிகள் அனைத்துக்கும் ஒரு கட்டத்தில் ஒரு பொதுவான பெற்றோர் உயிரினம் இருந்துள்ளது. பாலூட்டிகளுக்கும் பறவைகளுக்கு பொதுவான ஒரு பெற்றோர் உயிரினம் இருந்துள்ளது. இப்படியே பின்னோக்கிப் போனால் எல்லாவித உயிரினங்களுமே ஒரே ஒரு உயிரிலிருந்து கிளைத்ததாக இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் கொள்கை தீவிர ஆப்ரகாமிய மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் (யூதர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள்) அனைவருக்கும் கோபத்தைக் கிளப்புவதில் ஆச்சரியமில்லை. அந்த மதங்களின்படி, உலகம் என்பதை இறைவன் தோற்றுவித்தது மட்டுமின்றி, உலகில் உள்ள அனைத்து உயிர்களையும் ஆறே நாள்களில் உருவாக்கினான். அப்போதே உலக உயிர்கள் அனைத்தையும், ஈ முதல் எறும்பு வரை, மாடு முதல் மான் வரை, திமிங்கிலம் முதல் தேள்வரை அனைத்தையும் உருவாக்கிவிட்டான். அப்போது உருவாக்கப்படாத எந்தப் புது உயிரும் இனி உருவாகாது. இன்று காணப்படும் எந்த உயிரும் என்றோ உருவாக்கப்பட்டுவிட்டன. அதுவுமின்றி இந்தத் தோற்றம் அனைத்தும் நடந்து சுமார் 5,000 வருடங்கள்தான் ஆகியுள்ளன.

ஆனால் பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கையின்படி, தினம் தினம் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன; சில லட்சம் ஆண்டுகள் கழித்து முற்றிலும் புதிய, இதுவரையில் இல்லாத உயிரினங்கள் உருவாகியிருக்கும். மேலும் உயிர்கள் தோன்றி பல கோடி ஆண்டுகளுக்குமேல் ஆகிவிட்டன.

பரிணாம வளர்ச்சியை ஏற்காத படைப்புவாதிகள் பல கேள்விகளை முன்வைக்கின்றனர். ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸின் புத்தகம் இந்தக் கேள்விகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எதிர்கொள்கிறது. மிகவும் எளிய முறையில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்தப் புத்தகம், அனைவரும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற ஆதங்கத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது.

டாக்கின்ஸ் படிப்படியாக நம்மை பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறார். முதல் கேள்வி: இந்த விஷயத்தை டார்வின் என்று ஓர் ஆசாமி 19-ம் நூற்றாண்டில் வந்து சொல்லும்வரை ஏன் வேறு யாரும் கண்டுபிடிக்கவில்லை? இதற்குக் காரணம், பிளேடோ என்ற கிரேக்கத் தத்துவஞானியின் கருத்துகள் மேற்கத்திய விஞ்ஞானிகளை பரிணாம வளர்ச்சிக் கொள்கை பற்றி சிந்திக்கவிடாமல் செய்துவிட்டதே என்கிறார் டாக்கின்ஸ். பிளேடோவின் அடிப்படைக் கொள்கை, சாராம்சவாதம். எல்லா உயிரினங்களும் ஒரு சிறந்த வடிவமைப்பின் குறைபட்ட வடிவங்களே. டார்வினின் கருத்தாக்கத்தில் இப்படி ‘கச்சிதமான’ வடிவமைப்பு ஏதும் கிடையாது. ஆனால் மேற்கத்திய விஞ்ஞானிகள் அனைவருமே பிளேடோவின் சிந்தனைத் தாக்கத்திலிருந்து மீளாததால் மாற்றி யோசிக்கவில்லை. எனவே டார்வினின் தரிசனம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

டார்வின் தன்னைச் சுற்றிலும் நடப்பதைக் கவனமாகப் பார்த்தார். மனிதன் தன் விருப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு நாய்களையும், புறாக்களையும், குதிரைகளையும் உருவாக்குவதைக் கண்டார். மனிதன் செயற்கையாக தனக்கு விருப்பமான தன்மைகள் உடைய உயிரினங்களை உருவாக்கும்போது, இயற்கையிலேயேகூட அப்படி ஒரு நிகழ்வு ஏன் நடந்திருக்கக்கூடாது என்று யோசித்தார். அப்படி அவர் உருவாக்கிய கருத்துதான் ‘இயற்கைத் தேர்வுமுறை’.

ஆனால் இந்த இயற்கைத் தேர்வு நடப்பதை மனிதக் கண்ணால் பார்ப்பது கடினம். ஏனெனில் இந்த முறையின்மூலம் மாற்றங்கள் ஏற்பட பல ஆயிரம் வருடங்களாவது குறைந்தது ஆகிவிடும். நம் வாழ்நாளோ நூறு வருடங்களுக்கும் குறைவே. ஆனால் புதைபடிவ நிரூபணங்கள் நிறையக் கிடைக்கின்றன. மண்ணுக்கு அடியில் புதைந்துள்ள பல்வேறு உயிரினங்களை எடுத்து ஆராயும்போது என்னென்ன முற்றிலும் வித்தியாசமான உயிரினங்கள் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்துள்ள என்பதை நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

அடுத்து டாக்கின்ஸ் எதிர்கொள்வது உயிர்களின் வயதை. கார்பன் டேட்டிங் என்ற முறையைப் பற்றி எளிமையாக விளக்கும் டாக்கின்ஸ் எப்படி உலகத்தின், மரங்களின், உயிர்களின் வயதைக் கணக்கிடமுடியும் என்று காண்பிக்கிறார். பிறகு அந்தக் கணக்குகளின்மூலம் இந்த உலகம் எப்படி பல கோடி ஆண்டுகள் என்பதைத் தெளிவாக்குகிறார்.

பரிணாம வளர்ச்சி பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகும் என்று சொல்லித் தான் தப்பித்துவிடவில்லை எனும் டாக்கின்ஸ் சில பத்து ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே நடக்கும், நடந்துள்ள சில பரிணாம வளர்ச்சி மாற்றங்களை உதாரணங்களாகத் தருகிறார்.

குரோவேஷியா நாட்டுக்கு அருகில் உள்ள இரண்டு தீவுகள் போட் கோபிஸ்டே, போட் மெர்காரு. போட் கோபிஸ்டாவில் வாழும் ஒரு பல்லி இனம், போட் மெர்காருவில் ஒன்றுகூடக் கிடையாது. 1971-ல் கோபிஸ்டாவில் இருந்து இந்தப் பல்லிகள் சிலவற்றைப் பிடித்து மெர்காருவில் போட்டார்கள். மீண்டும் 2008-ல் மெர்காரு சென்று கடந்த 37 வருடங்களில் என்னதான் ஆகியுள்ளது என்று கண்டறிய முற்பட்டார்கள். மெர்காருவில் உள்ள பல்லிகளுக்கு கோபிஸ்டேவில் உள்ளவற்றைவிட தலை சற்றே நீளமாகவும் அகலமாகவும் ஆகியிருந்தன! ஏன்? கோபிஸ்டேவில் உள்ள பல்லிகள் பூச்சிகளைப் பிடித்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் அதிக பூச்சிகள் இல்லாத மெர்காருவில், அங்கே உள்ள தாவர இலைகளைத் தின்று பழக ஆரம்பித்த இந்தப் பல்லிகள். தாவர இலைகளைக் கடித்துத் தின்ன அழுத்திக் கடிக்கவேண்டும். எனவே தலை பெரிதாக வளர்ந்தது; பற்கள் சற்றே பெரிதாக, கடினமாக இருந்தன. ஆக, வெறும் 37 ஆண்டுகளிலேயே, சூழ்நிலை மாற்றத்துக்குத் தக்கவாறு, ஓர் உயிரினத்தின் கிளையில், கண்ணால் கண்டறியக்கூடிய மாற்றம் உருவாகத் தொடங்கிவிடுகிறது.

இதேபோல் நுண்ணுயிரிகளைக் கொண்டு நடந்த சோதனை முயற்சி ஒன்றையும் விளக்குகிறார் ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ். கப்பி மீன்கள் கொண்டு நடந்த ஒரு சோதனையை விளக்குகிறார். இயற்கையில் பரிணாம வளர்ச்சி என்பதை என்று சில உயிரினங்களில் காணவும் முடிகிறது. ஆனால் பொதுவாகவே, கண்டறியக்கூடிய மாற்றங்கள் கொண்ட பரிணாம வளர்ச்சி நடைபெறும் காலகட்டம் என்பது பல ஆயிரம் வருடங்களாவது இருக்கும்.

பொதுவாக படைப்புவாதிகள் மட்டுமல்லாது படித்தவர்களுமே கேட்கும் ஒரு கேள்வி, ‘குரங்கிலிருந்து மனிதன் வந்தான் என்றால் குரங்குகள் இன்னமும் ஏன் உள்ளன?’ என்பது. இது, பரிணாம வளர்ச்சித் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளாததான் உருவாகும் கேள்வி. திடீரென ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் அன்று இன்று நாம் காணும் ஒரு குரங்குவகை, தன் தோலை சட்டையைக் கழற்றுவதுபோல் கழற்றி மனிதத்தோலை அணிந்துகொண்டு இரண்டு கால்களால் நடந்து மனிதனாக ஆகிவிடுவதில்லை. எந்த ஒரு தனி குரங்கும், மனிதனாக ஆகிவிடுவதில்லை. குரங்கிலிருந்து மனிதன் தோன்றினான் என்று சொல்வதே தவறு. குரங்கு, மனிதன் இரண்டுக்கும் ஒரு பொது பெற்றோர் இனம் ஒன்று இருந்தது. அந்தப் பெற்றோரிலிருந்து குரங்குக் கிளையும் மனிதக் கிளையும் பிரிந்தன. தனித்தனியாக வளர்ந்தன. இதுதான் உண்மை நிலை.

எப்படி இயற்கையில் விதவிதமான உருவங்கள் உருவாகின்றன என்பது பற்றி விளக்குகிறார் டாக்கின்ஸ். ஒரு நண்டு, ஒரு வண்டு இரண்டும் எப்படி முற்றிலும் புதுமையான, வித்தியாசமான வடிவத்தைப் பெறுகின்றன? தெளிவற்ற ரேண்டம் வரைகணித முறைப்படி இயங்கும்போது, புதிது புதிதான தோற்றங்கள் உருவாகும் அல்லவா? தாள் ஒன்றில் இங்கைத் தெளித்து, அந்தத் தாளை கன்னாபின்னாவென்று மடித்து, மீண்டும் பிரித்துப் பார்க்கும்போது அந்தத் தாளில் ஒரு அழகான வடிவம் ஒன்றைக் காண்பீர்கள். அப்படிப்பட்ட வடிவங்கள்தான் இயற்கையில் உயிர்களின் உருவமாக உருவாகின்றன. அவற்றில் பல வடிவங்கள் வாழமுடியாமல் அழிந்துபோக, ஒரு சில வடிவங்கள் மட்டும் கடல்வாழ், நிலவாழ் உயிரினங்களின் வடிவங்களாகத் தங்கிவிடுகின்றன என்பதை பல ஆதாரங்களுடன் எடுத்துக்காண்பிக்கிறார்.

உயிர்கள் மிகவும் சிக்கலான வடிவம் கொண்டவை என்பதால் அவை நிச்சயம், மிக அதிக சக்திவாய்ந்த ‘கடவுள்’ போன்ற ஒருவரால் மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டிருக்கமுடியும் என்ற வாதத்தை மிக அழகாகக் கையாளுகிறார் டாக்கின்ஸ். கேயாஸ் சிஸ்டம் என்ற கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்து, எப்படி மிகவும் சிக்கலான இடங்களிலும் வரிசையும் தெளிவும் ஏற்படுகின்றன என்பதைக் காண்பித்து, உயிர்கள் ஒற்றை செல்லிலிருந்து பிரிந்து பிரிந்து பல செல்களாக மாறி, கடைசியில் ஒரு மானாக, ஒரு கழுதையாக, ஒரு கனகாம்பரம் செடியாக ஆகும்போது எப்படி ஒரு செல்லுக்கு தான் பூவாகவேண்டும், தான் காதாக வேண்டும், கண்ணாக வேண்டும் என்றெல்லாம் தெரிகிறது என்றும் அதனை மிகச் சரியாக அது எப்படிச் செய்கிறது என்பதையும் மிக எளிமையான முறையில் விளக்குகிறார்.

இந்தப் புத்தகத்தில் டாக்கின்ஸ் எழுதியுள்ள மிக அற்புதமான அத்தியாயம் அத இறுதி அத்தியாயம். அதில் டார்வினின் ‘உயிர்களின் தோற்றம்’ (ஆரிஜின் ஆஃப் ஸ்பீஷிஸ்) என்ற புத்தகத்தில், அவரது கடைசி வரியை எடுத்துக்கொண்டு, அதில் உள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தெளிவாக விளக்குவது. அந்த ஓர் அத்தியாயத்துக்காகவே இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கலாம்!

உலகத்திலேயே மிகவும் ஆச்சரியகரமான விஷயம் என்பது உயிர்கள்தான். ஆனால் இந்த ஆச்சரியத்தை முற்றிலும் புரிந்துகொண்டு ரசிப்பதைக் காட்டிலும், எல்லாமே ஒரு ‘மீ-சக்தியின்’ திருவிளையாடல் என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, இயற்கையின் அழகை மக்கள் ரசிக்காமல் விட்டுவிடுகிறார்களே என்ற ஆதங்கம் புத்தகம் முழுக்க விரிவடைகிறது.

நன்றி : 

பத்ரி சேஷாத்ரி

 

                     ஒரு மதிய வேளையில், கதிரவனின் ஒளிக் கதிர்கள் கானகம் முழுவதும் பரவியிருந்த நேரத்தில், தக்காண பீட பூமியின் ஓரிடமான மத்திய பிரதேசத்திலுள்ள பன்னா தேசிய பூங்காவில் (இந்திய கரடி ஆராய்ச்சியாளரும், இன்றைய ஆப்பிரிகா சிங்கம் மற்றும் வரிக்குதிரை ஆராய்ச்சி யாளருமான திரு க.யோகானந்தின் விருந்தினர்களாக இருந்த சமயத்தில்) காட்டுயிர் ஆசிரியர் திரு ச.முகமது அலி மற்றும் திரு யோகானந்த் உடன் யானை சவாரி மூலம் புலியை தேடிச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

                    கானகத்தில் யானை மூலம் சுற்றி வருவது, காண முடியாத காட்டுயிர்களை கண்டு களிக்கும் ஓர் அரிய வாய்ப்பு. நாங்கள் புறப்பட்டு சில மணி நேரங்கள் ஆகியும் புலியை பார்க்க முடியவில்லை. மாலை நேரத்தில் கதிரவனின் ஒளிக்கதிர்கள் மங்கத் தொடங்கிய நேரத்தில், யானையின் மேல் அமைதியாக, கானக சூழலை அனுபவித்து கொண்டு, ஒரு பரவசமான மன நிலையில் இலயித்து இருக்கும் வேளையில், அசைந்து சென்று கொண்டிருந்த யானை அசையாமல் நின்றது. எங்கள் எதிரே புலி அமைதியாக தண்ணீர் நிறைந்து இருந்த ஒரு குட்டையில் படுத்திருந்தது.

மேலும் வாசிக்க

இயற்கையில் செயற்கையான வாழ்வியல்

மார்ச் 21 - உலக வன தினம்

     நமது அன்றாட வாழ்வில் இரசனையற்ற  அழகற்ற,செயற்கையான வாழ்க்கையே வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அனைவரும் வாழ்வின் அர்த்தம் புரியாமலும், செயற்கையான பொருள்களின் துணையோடு வாழ்வதையே இன்பம், மகிழ்ச்சி என தவறான புரிதலுடன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். எப்போதுமே நமது மனம் ஒரு வித வெறுமையுடன் இருப்பதற்கும், பூரண மகிழ்ச்சி கிடைக்காமல் அல்லல் படுவதற்கும், எப்படி இருப்பினும் மன நிறைவு இல்லாமல் இருப்பதற்கும் காரணம் இயற்கையை விட்டு விலகி செயற்கையாக வாழ்வதே ஆகும்.

        இயற்கையுடனும், மற்ற உயிரினங்களுடன் நமக்கு இருக்கும் தொடர்பு, பரிணாம வளர்ச்சியில் மரபு வழியாக வந்த ஒரு இணைப்பு. இயற்கையை விட்டு விலகி நகர மய சூழலில் செயற்கையான பொருட்களுடன் நம் வாழ்வை அமைத்து கொண்டதே, இயற்கையில் இருந்து அந்நியப்பட்டு போனதற்கு காரணம்.

பருவ காலங்கள் மாறும் போது ஏற்படும் சூழல் மாறுதலில்,மெல்லிய காற்று நம்மை வருடி செல்வதை, தென்றல் நம் உடலை சிலிர்க்க வைப்பதை, குளிர் காற்று நம்மை நடுங்க செய்வதை, குயில் கூவுவதை, ஆந்தை அலறுவதை,
நம் வீட்டுக்கருகில் இருக்கும் செடிகளில் வண்ணத்துப்பூச்சி வந்து அமர்வதை, பருவ காலத்திற்குகேற்ப பூச்சிகள், வண்டுகள் அதிகமாகி பிறகு அழிவதை, நாம் கவனிப்பதில்லை, இரசிப்பதும் இல்லை. நாம், நமது, சுயநலம், ஆசை, அந்தஸ்து, பொருள், புகழ் என்று அலையும் நமக்கு இவைப் பற்றி தெரிவதில்லை, நம்மை சுற்றி இருக்கும் இயற்கையை புரிந்துக் கொள்ள முயற்சிப்பதும் இல்லை.இயற்கையை இரசிப்பதால் நல்ல மன நலத்துடன் வாழ முடியும். 

        மலைகளும்,காடுகளும்,நதிகளும்-இயற்கையின் இயக்கத்தில் இயக்கப்பட்டு காலபோக்கில் செதுக்கப்பட்டு,பல்வேறு விதமான உயிரின சூழலும், வாழ்விடங்களும்,பல்லுயிர்க்கு ஏற்றவாறு அமைந்து, உயரினங்கள்   பல்கி பெருக எதுவாக அமைந்தது. பல வகையான உயிரினங்களும்,

மரங்களும், செடிகளும், அதில் விதவிதமான மலர்கள், காய்கள், கனிகள், உயிரினங்கள், என்று காலகாலமாக பரிணாம வளர்ச்சியில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு இயற்கை என்று சொன்னாலே மனம் மகிழ்ச்சி அடைய கூடிய வகையில் இயற்கைக்  காட்சிகள் நமது உள்ளத்தை பூரிப்படைய வைத்தது.

     கிராமப் புறங்களில் சுற்றி அலைந்து பாருங்கள், காடுகளுக்குள் அனுமதி பெற்று நுழைந்து பாருங்கள்,  ஏரி, குளம், குட்டைகளில் பறவைகளை கண்டு இரசித்துப் பாருங்கள், எந்த உயிரினங்களையும் தொல்லைப் படுத்தாமல் உற்று கவனித்துப் பாருங்கள், நமது மனநலம் மேம்படுவதுடன், வாழ்க்கை-  இரசனையுடன் அமையும்.பணத்திற்கும், அந்தஸ்துக்கும் அடிமையாகாமல் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை வாழ முடியும், சமூகம் மேம்படும். ஆனால் நடைமுறையில் நாம் இயற்கையை விட்டு விலகியதோடு, இயற்கை சம நிலை குலைவதற்கும், அழிவிற்கும் வித்திட்டு விட்டோம். பார்க்கும் இடமெல்லாம் அசுத்தம், குப்பைகள், சாக்கடை நிரம்பி, கழிவுநீர் வெளியேறி சுற்றுசூழல் பாதிக்கபடுவதோடு மற்ற இயற்கை காரணிகள் அழிவதற்கும் நமது வாழ்வியல் காரணமாக அமைந்து விட்டது.

                  மரங்கள் அழிந்து வருவதோடு மற்ற உயிரினங்கள் பேரழிவுக்கு உள்ளாகி வருவதை உணர்ந்து இருக்கிறோமா? வயற்புறம், ஆறு, குளம், கடற்கரை, காடு, என அனைத்தும் சீரழிந்து சின்னா பின்னாமாகிக் கொண்டிருப்பதை நாம் அறிவோமா? பல்லியில் இருந்து பாம்பு வரை, யானையில் இருந்து பூனை வரை அனைத்து வகை உயிரினங்களுக்கும் மனிதனே பெரிய எதிரியாக இருக்கின்றான்.

              இயற்கையோடு ஒன்றி மற்ற உயிரினங்களின் துணையோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கை மாறிப்போய் அனைத்தையும் அழித்து, அடிமைப்படுத்தும் வெறியோடு "கொன்றால் பாவம் தின்றால் போகும்" என்ற நிலையில் வேதாந்தம் பேசுகின்றோம். வீட்டிற்கருகில் இரவில் ஆந்தை குரல் எழுப்புவதை அபச குணம் என்கின்றோம், ஆந்தை எலிகளை வேட்டையாடி எலிகளின் பெருக்கத்தை கட்டுப்படுத்தி நமக்கு மறைமுகமாக நன்மை செய்வதை அறியாமல் போனது ஏன்? சாதாரணமாக கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் வெண் ஆந்தையை நகர்ப்புறங்களில் பார்த்தால் "அதிசயப்பறவை" என ஆச்சரியப்படுகிறோம்.

    காக்கை, குயில், குருவி, மைனாவை தவிர எந்த பறவையை பார்த்தாலும் வெளிநாட்டு பறவை என கூறுகிறோம். அலங்குவை  (Ant Eater) பார்த்தால் அதிசய விலங்கு, காடுகள் என்றாலே சிங்கம் வாழும், அது காட்டு ராஜாவாக இருக்கும் என நம்புவதும், நம் படித்த, படிக்காத, பாமர மக்களுக்கு ஏன் தெரியவில்லை? இயற்கையை பற்றிய நுண்ணுணர்வு அற்றவர்களாகவும், இயற்கையை புரியாதவர்களாகவும் நம் சமூகம் மாற்றப்பட்டது தான் காரணம்.

    நமது இயற்கை பிணைப்பை, தொடர்பை மீட்டெடுக்க வேண்டும். இயற்கை சார்ந்த அறிவொளி மரபு உண்டாக்க வேண்டும். அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவான விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும். 'நீரின்றி அமையாது உலகு'

என்று அறிந்திருப்போம் ஆனால் நீர் ஆதாரங்ககளை காப்பாற்ற, பாதுகாக்க தவறுவோம், நீரை அசுத்தப்படுத்துவோம், விரையமாக்குவோம், நீர் இல்லை என்றால் சாலை மறியல் செய்வோம். ஆகவே அனைத்து மக்களுக்கும் இயற்கைப் பற்றி அறிவியல் ரீதியாக விளங்க வைக்க வேண்டும். அனைவரும் இயற்கையை புரிந்து, அறிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம், இயற்கையை பாதுகாக்க முயற்சி செய்வோம் என மார்ச் 21 உலக வன தினத்து அன்று உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்வோம்.

மறைந்து வரும் ஒரு அற்புத உலகம்

முக்குர்த்தி சரணாலயத்திலுள்ள வனவிடுதியை நாங்கள் அடைந்தபோது வெளிச்சம் மங்க ஆரம்பித்திருந்தது. எங்களை இறக்கி விட்டுவிட்டு ஜீப் ஊட்டிக்குத் திரும்பிச் சென்றது. வராந்தாவில் விடுதிக்காப்பாளர் ஒரு லாந்தரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். உள்ளே இருந்த  மேசையின் மீது ஓர் அட்டையில் ஒட்டப்பட்டிருந்த தட்டச்சு வாசகம் முதலில் என் கண்ணில் பட்டது. ‘எழிலார்ந்த இந்தப் பிரதேசம், முன்னெச்சரிக்கை ஏதுமின்றி ஆபத்தானதாக மாறக்கூடும். திடீரென வரும் பனிமூட்டம், பார்வையை மறைக்கும் புயற்காற்று எந்த நேரத்திலும்  இங்கு தோன்றலாம்’  நீலகிரி காட்டுயிர் சங்கத்தின் எச்சரிக்கை இது.

நீலகிரியிலுள்ள முக்குர்த்தி ஆற்றின் கரையில் உள்ள இவ்விடுதி, ட்ரௌட் எனும் அரிய மீனுக்குத்  தூண்டில் போட வருபவர்களுக்காகவும் வேட்டையாடிகளுக்காகவும் பிரித்தானியர் காலத்தில் கட்டப்பெற்றது. Mukurthi Anglers hut எனப் பல வேட்டை நூல்களில்  குறிப்பிடப்படும்  இரண்டே அறைகள் கொண்ட இவ்விடுதி பிரபலமானது. சுற்றிலும் நெடி துயர்ந்த மலைகள். புல் வெளியால் போர்த்தப்பட்ட மலைச்சரிவுகள். அவற்றின் மடிப்புகளூடே செழித்திருக்கும் மழைக் காடுகள். சோலை (shola) என்று குறிப்பிடப்படும் இக்காடுகளினூடே சலசலக்கும் நீரோடைகள். அமைதி சூழ்ந்த இப்பள்ளத்தாக்கில் அவ்வப்போது எழும் பறவைகளின் ஒலி. மனிதர்களால் சீரழிக்கப்படுவதற்கு முன்னால் நீலகிரிப் பீடபூமி எவ்வாறு இருந்தது என்பதை இப்பிரதேசம் இன்று நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

1603இல் கள்ளிக்கோட்டையிலிருந்து இங்கு வந்த ஜேம்ஸ் ஃபினினிசியோ (James Fininicio) என்ற சேசு சபைத் துறவி ஒருவர் வெளியுலகிற்கு முதன்முதலாக இந்த சொர்க்க பூமியைப்பற்றி ஒரு பதிவின் மூலம் தெரிவித்தார். அப்போது கீழிருந்து இங்கு வருவதற்குத் துணிந்தவர் வெகுசிலரே. 1819 இல் கோயம்புத்தூர் கலெக்டராக இருந்த ஜான் சல்லிவன் (1788-1855) (John Sullivan)என்ற பிரித்தானிய அரசு அதிகாரி, ஒரு சிறு படையுடன் நீலகிரிக்குச் செல்ல முடிவு செய்தார். பவானிக்கருகே இருந்த டணாயக்கன் கோட்டையிலிருந்து புறப்பட்டார். (இக்கோட்டை பாவனிசாகரில் முழுகிவிட்டது. நீர் வறளும் காலத்தில் ஏரியின் நடுவில் இதன் மேல்ப் பகுதியை இன்றும் காணலாம்.) நீலகிரிப் பீடபூமியை அடைந்த சல்லிவன் அப்பிரதேசத்தைச் சிலாகித்து தாமஸ் மன்றோவிற்கு ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதினார். திரும்பி வந்த பின் சிறைக் கைதிகளைப் பயன்படுத்தி ஒரு குதிரைப்பாதையைப் பாவினார். கோயம் புத்தூருக்கு அருகிலிருக்கும் சிறுமுகையிலிருந்து, கோத்தகிரி வழியாக ஒத்தகமந்து என்ற தொதுவர் குடியிருப்புவரை இப்பாதை நீண்டது. (மந்து என்பது ஐந்து, ஆறு குடிசைகளேயிருக்கும் தொதுவர் குடியிருப்பைக் குறிக்கும் சொல்.) சலவன் துரை என்று மக்களால் அறியப்படும் இவர்தான் ஒத்தகமந்தில் மெட்ராஸ் ராஜதானியின் கோடைகால தலைநகரை அமைக்கலாம் என்று யோசனை கூறியவர்.

சல்லிவன் நீலகிரிப் பீடபூமிக்கு வந்தபோது அங்கு நான்கு பழங்குடியினர் வசிப்பதைக் கண்டார்-தொதுவர், கோத்தர், குரும்பர், படுகர். இவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் இணைந்து, சண்டை சச்சரவின்றி, காட்டையும் சுற்றுச்சூழலையும் அழிக்காமல் வாழ்வதை இவர் பதிவு செய்தார். வெட்டு மரத்தொழிலை இவர் எதிர்க்காவிட்டாலும், மழைக்காடுகள்தாம் முக்கிய நீராதாரம் என உணர்ந்திருந்தார். ஒரு தீர்க்கதரிசி போல் எழுதினார் ‘வணிக நோக்கில் இங்குள்ள சோலைக்காடுகள் அவ்வளவு பயனுள்ளவை இல்லை என்றாலும், நீரூற்றுகள் இங்கேதான் உள்ளன.’ நதிகள் வறண்டு போவதற்கும் காடுகளுக்கும் உள்ள பிணைப்பை இன்றும் நாம் உணராதிருப்பதை நாம் இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய பல சூழியலாளர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள் நம் நாட்டின் பிரச்சினைக்கெல்லாம் காலனிய ஆட்சியே காரணம் என்று கூறுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இருக்கலாம். ஆனால் சில பிரிட்டீஷ் அரசு அதிகாரிகள், சூழியல் சீரழிவு பற்றி எச்சரிக்கை அன்றே செய்ததல்லாமல், சில முன் நடவடிக்கைகளும் எடுத்திருக்கின்றார்கள். இயற்கையின் நுண்ணிய பிணைப்புகளைப் பற்றி நாம் அறியாத காலம் அது. இந்தப் பத்திகளில் நான் முன்பு எழுதியிருந்த ஹ்யூகோ வுட் (Hugo Wood) பொள்ளாச்சிக்கருகே உள்ள ஆனை மலையில் பரந்திருந்த தேக்கு மரக் காடுகளைக் காப்பாற்றினார். சல்லிவனும் அப்போதே எச்சரித்தார்.

இப்பகுதியில் தேயிலை 1833இல் முதன்முதலாகப் பயிரிடப் பெற்றது. பரந்திருந்த காடுகள், காட்டுயிர்களின் வாழிடம் அழிக்கப்பட்டன. மலைகள் மொட்டையாயின. உயிரினங்களின் வாழிடம் அழிக்கப்பட்டு, பசுமைப் பாலைவனம் என்று குறிப்பிடப்படும் தேயிலைத் தோட்டங்கள் கண்ணுக் கெட்டிய தூரம் வரை பரவின. இதைக்கண்ட சல்லிவன் ‘பூமி வறண்டுவிட்டது. கால்நடைகளுக்குத் தீவனம் இல்லை. காடுகள் அழிக்கப்பட்டதால், நீரூற்றுகள் வறண்டு போய்விட்டன. கோடையில் நீரில்லாமல் கிராம மக்களும் தவிக்கின்றார்கள்.’ சல்லிவனின் கூற்றைப் பரிசீலித்த அரசு, வெட்டப்படும் ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் பதிலாக இன்னொரு மரம் நடப்பட வேண்டும் என்று ஒரு அரசாணை வெளியிட்டது. அது சீக்கிரமே மறக்கப்பட்டது.

ஊட்டி அரசின் கோடைகால தலைநகரமாக ஆன பின்தான் இப்பகுதியின் சீரழிவு அதிகரித்தது. உருளைக்கிழங்கு பரவலாகப் பயிரிடப் பெற்றது. தோட்டப் பயிர்களின் வரவு மலைப்பிரதேசத்தின் உயிரினச்செழுமையை பாதித்தது. இயற்கை எழிலில் நாட்டமில்லாத ஒரு பெரிய கூட்டம் குதிரைப்பந்தயத்திற்காக மேலே வரத் தொடங்கியது. வேட்டையாடிகள் வந்து குவியத் தொடங்கினார்கள். வரையாடு, யானை போன்ற விலங்குகள் கணக்கின்றி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. வரையாடு அழிவின் விளிப்பிற்குத் தள்ளப்பட்டது. இங்குப் பெருகியிருந்த கருமந்திகளை (Nilgiri Langur) இன்று காண்பதே அரிதாயிருக்கின்றது.

சுதந்திரம் கிடைத்தபின் அழிவின் வேகம் அதிகரித்தது. நீர்மின்சாரத் திட்டங்கள் பெரும் வனப்பரப்பை நீரில் மூழ்கடித்தன. காட்டுயிர்களின் வாழிடம் அழிந்து போனது. வணிகப்பயிர்களின் விரிவாக்கத்திற்காகவும் அகதிகளைக் குடியமர்த்துவதற்காகவும் காகித ஆலைகளுக்காகவும்  காடுகள் பெருமளவில் அழிக்கப்பட்டன. செயற்கை நூலிழைக்காகத் தைலமரங்களும், தோல்பதனிடும் தொழிலுக்காகச் சீகை மரங்களும் புல்பரப்புகளில் பெருமளவில் நடப்பட்டு, இப்பகுதியின் சூழியல் சமன் குலைக்கப்பட்டது. மேட்டுப்பாளையம் அருகே ஒரு பெரிய செயற்கை இழை ஆலை நிறுவப்பட்டது. பூச்சிக் கொல்லி மருந்துகளைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தபின், இந்த நஞ்சு, மலைச் சரிவுகளில் ஓடி, ஓடைகளில் கலந்து எல்லா நீர் நிலைகளையும் பாதித்தது. இந்துஸ்தான் போட்டோ பிலிம்ஸ் போன்ற நிறுவனங்களிலிருந்து வெளியான நச்சுநீர் ஓடைகளில் கலந்தது. சுற்றுலா என்ற பெயரில் இம்மலைப்பகுதியின் எழில் குலைக்கப்பட்டது. பெருமளவில் காடுகள் அழிக்கப்பட்டதால், மண்ணைத் தக்க வைக்கும் வேர்ப்பிடிப்புகளில்லாமல் நிலச்சரிவு அடிக்கடி ஏற்பட ஆரம்பித்தது. தீடீர் வெள்ளத்திற்கும் இதுதான் காரணம். குன்னூரிலிருந்து ஊட்டி செல்லும் சாலையின் இடது புறம் பார்த்தால் கேத்திப் பள்ளத்தாக்கு ஒரு பாலைவனம் போல் காட்சியளிக்கின்றது.

பழங்குடியினரின் வாழ்வும் பாதிக்கப்பட்டது. பலர் சூழியல் அகதிகளானார்கள். வெளியுலகத்துடன் தொடர்பற்றிருந்த தொதுவர் இனம் பரங்கிப் புண் நோய்க்கு ஆளாகி, அழியும் நிலைக்கு வந்தது.  700 பேரே எஞ்சியிருந்தனர். ஐம்பதுகளில் இவாம் பில்ஜின் (Evam Pilgim) என்ற ஒரு தொதுவ இனப்பெண் இவர்களுக்காக சிரத்தை காட்ட ஆரம்பித்தார். செவிலித்தாயாகப் பயிற்சி பெற்றிருந்த இவர், தொதுவர்களின் நலனுக்காகச் சில திட்டங்கள் தீட்டினார். பிரதமர் நேருவைச் சந்தித்து அரசின் ஆதரவைப் பெற்று, ஒவ்வொரு மந்துக்கும் சென்று மருத்துவ உதவி செய்தார். மறைந்து வரும் பழங்குடியினர் பற்றிய ஒரு நீண்ட கட்டுரையை நேஷனல் ஜியாக்ரஃபிக் இதழ் (National Geographic) வெளியிட்டபோது, பில்ஜினின் படத்தை வெளியிட்டு, ஒற்றையாளாக இருந்து, தொதுவர் இனத்தைக் காப்பாற்றினார் என்றது. கலிபோர்னிய பல்கலைக்கழகத்தைச் சார்ந்த மொழியியலாளர் எம்.பி.எமனோ (M.B.Emeneau 1904-2005) ஊட்டிக்கு வந்து தொதுவர் மொழியை - எழுத்து இல்லாதது - ஆய்வு செய்த போது பில்ஜின் அவருக்கு உறு துணையாயிருந்தார். எமனோ எழுதிய Toda Grammar and Text (1961)என்ற நூலில் இம்மொழி 28 திராவிட மொழிகளில் ஒன்று என்று உறுதிபடுத்தினார். அவ்வப்போது கலெக்டர் அலுவலகம் முன்பு சத்தியாக்கிரகம் செய்து தொதுவர் சார்ந்த கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றிக்கொண்டார். ஒரு மந்துக்கு வெகு அருகே ரேடியொ டெலஸ்கோப் நிறுவ திட்டமிடப்பட்ட போது, சத்யாக்கிரகம் செய்து மந்து நிலத்தைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்தார். தமிழக அரசு உதகமண்டலம் என்ற சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு புதிய பெயரை இந்நகருக்குச் சூட்டியபோது, இவர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். ஒத்தகமந்து என்ற பாரம்பரியப் பெயரே இருக்கவேண்டும் என்றார். அரசு இந்தக் கோரிக்கையை நிராகரித்தது.  இன்று உடல் நலம் குன்றி படுத்த படுக்கையாக இருக்கின்றார்.

 காலையில் எழுந்து வராந்தாவில் அமர்ந்து டீ குடித்துக் கொண்டிருந்த போது தூரத்திலிலுள்ள மலை முகட்டில் வரிசையாக வரையாடுகள் செல்வதைப் பார்த்தோம். இந்த சரணாலயம் ஏற்படுத்தப்பட்டதே இவ்விலங்குகள் அற்றுப்போகாமல் இருப்பதற்குத்தான். எனினும் இன்று இருநூற்றுக்கும் குறைவான வரையாடுகளே இங்குள்ளன. 

அடிவானத்திற்கருகே முக்குர்த்தி சிகரம் ஒரு பிரமிட் போல் தெரிந்தது. இங்குதான் தம் மூதாதையர்களின் ஆவிகளிருப்பதாக தொதுவர்கள் நம்புகிறார்கள். இவர்களுடைய சடங்குகளில் எருமைக்கு ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. இவ்விலங்குகள் மலைவெளிகளில் தானாகத் திரிகின்றன. வேண்டும் பொழுது அவைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு போகிறார்கள். வீட்டுக்கால்நடையாக இல்லாமல் இப்படித் திரிபவைகளை விலங்கியலாளர் ferral animals என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

முக்குர்த்தி ஆற்றில் சில ட்ரெள்ட் மீன்களைப் பார்க்க முடிந்தது. இவை நியூசிலாந்திலிருந்து இந்தியாவிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. இன்று தூண்டில் போட வருபவர் யாருமில்லை. உருளைக்கிழங்கு, முட்டைகோஸ் இவைகளுக்காக பயன்படுத்தப்பட்ட பூச்சி மருந்துகளால் நீர்வாழ் பூச்சிகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. இந்த மீனை இன்று பார்ப்பதே அரிதாக இருக்கின்றது. இந்த மீனை இங்கு கொண்டுவந்த டி.ஆர்.வில்சனின் கல்லறை, ஊட்டியிலிருந்து முதுமலை செல்லும் சாலையில், பைக்காரா ஓடையைக் கடந்தவுடன் இடதுபுறம் ஒரு சிறிய வளாகத்தின் நடுவில் இருக்கின்றது.  

நன்றி: உயிர்மை பதிப்பகம்

தாமரைப் பூத்த தடாகம்

ஆசிரியர் சு. தியடோர் பாஸ்கரன் 

    

வனவலம் (Trekking) - நூல்விமர்சனம்

வனவலம் (Trekking) என்ற நூல் 'சின்ன சாத்தன்' என்கிற இயற்கை ஆர்வலரால் -'தொலைகாட்சிப் பெட்டி முன் அமர்ந்து பொழுதைக் கொல்லுவதை விட இயற்கையை நோக்கி அதை அனுபவித்து, அதைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் சமுதாயத்திற்கு சில பயன்களையும் விளைவிக்கலாம்' என்ற நோக்கத்தோடு எழுதப்பட்டது.

இந்நூல் மேற்சொன்ன இயற்கை பாதுகாப்பு என்கிற விழிப்புணர்வை ஊட்டுகிறதா? சமுதாயத்திற்கு சில பயன் உள்ள தகவல்களை உள்ளடக்கி இருக்கின்றதா? என்ற கேள்விக்கு இந்நூலை வாசித்தவுடன் பெரும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. அது மட்டுமில்லாமல் பல செய்திகள் நம்மை வருத்தம் அடைய செய்கின்றது.நமது நாட்டில் இயற்கையளர்கள் ஒரு புறம் தமது பணிகளை செய்து கொண்டிருந்தாலும், மறுபுறம் இது போன்ற நூலாசிரியர்கள் ஆர்வத்தினால் அதன் 'நுண்மான் நுழைபுலம்' அறியாமல் -தனக்கு தெரிந்தது சரியா? தவறா? என்று கூட கணிக்காமல், ஆழ்ந்து கற்று உணராமல், புகழுக்காக தவறான கருத்துக்களை பதிவு செய்வது, அனுபவம் மிக்க இயற்கை அறிஞர் களுக்கு வருத்தத்தையும், வேதனையும் உண்டாக்குவது மட்டும்மல்லாமல் -இயற்கை பற்றிய சரியான செய்திகளை பொது மக்களுக்கு கொண்டு செல்வதில் இடையூறாகவும், தடையாகவும் அமைந்து விடுகிறது.

         
                   உதாரணமாக இந்நூலில் 45 ஆம் பக்கத்தில் 'லாங் வுட் சோலை உலா' என்ற தலைப்பில் உள்ள அத்தியாயத்தில், "காகங்கள் நகரத்திற்குள் இருப்பது அல்லாமல்,
சோலைக்குள்ளும் வரும், பிற பறவைகளின் முட்டைகளைக் கூட தின்றுவிடும்.மற்ற பறவைகளுக்கு தொந்தரவு, ஒரு காகத்தை (இறந்தது) கட்டி வைத்துப் பார்த்தால் மிரண்டு ஓடும் என நினைத்து விட்டதில் ஏமாற்றம். குழுவாகக் காகங்கள் திரண்டு 'கண்டோலேன்ஸ்' கொண்டாடின என கோத்தகிரி ராஜு சொன்னார்".
                 சோலைக்குள் மனிதர்கள் செல்லாமல் இருப்பதே, சோலைப் பாதுகாப்பில், அதன் உயிரின சூழலுக்கு பாதுகாப்பாக இருக்கும். ஆனால் அச்சோலை பாதுக்காப்பு கமிட்டியின் தலைவர் இறந்து போன காகத்தை கட்டி வைத்து காகங்களை துரத்தும் 'பஞ்ச தந்திர ' உத்தியை கையாளும் விதத்தை, ராஜு உண்மையிலே அருமையான பர்சனாலிட்டி என நூலாசிரியர் பாராட்டுகிறார் என்றால் நூலாசிரியரின் தரமும், அவருடைய எழுத்தின் தரமும் படிகின்ற வாசகர்களுக்கு எளிதில் புரியும்.
       
                   இயற்கை  வரலாற்றையும், அதன் பரிணாமத்தையும் அறிவியல் என்ன கூறுகிறது என்பதை அறியாமல் ஏதோ ஒரு சார்புடன் இயற்கையை நோக்கும் இந்நூலசிரியருக்கு அது அண்டங் காக்கையா? (Jungle Crow)  வீட்டு காக்கையா? (House Crow) என்பது கூட தெரியாமல் -'காகங்கள் மற்ற பறவைகளுக்கு தொந்தரவு,காகங்கள் கண்டோலேன்ஸ் கொண்டாடின' என சின்ன சாத்தன் சிலாகிக்கிறார். இயற்கை குறித்த அவர் அறிவைக் கண்டு இயற்கை ஆர்வலர்கள் வருத்தப்படவே செய்கின்றனர். அடுத்ததாக "அட்டை இருக்குமா" என வினவ ஜூனுக்கு (June) பிறகு அட்டையிருக்கும் என ராஜு சொல்ல, "அப்படியிருக்கும் போது எப்படிதான் சோலைக்குள் உலாவுவதோ" என இவர் கவலையுடன் கேட்பது முறையா?

                  இதைப் படிக்கும் பொழுது இயல்பாகவே நமக்கு குழப்பம் வருகிறது. சோலைக்குள் அட்டை இருக்க வேண்டுமா? இருக்க வேண்டாமா? என்பதே புரியவில்லை. அது போகட்டும் அட்டை இருந்தால் என்ன ஆகிவிடும்? அட்டை வாழும் பகுதிக்குள் நீங்கள் எதற்காக உலா போக வேண்டும்? வனவலத்தைப் பற்றி நூல் எழுதும் அளவுக்கு வனவலம் வந்தவர், வனத்தைப் பற்றி தெரிந்தவர் அல்லர். எங்கெங்கு எது, எது வாழும் என்பதைக் கூட புரிந்து கொள்ளவில்லை. அட்டையின் வாழ்வியல் இயற்கையின் ஓர் அங்கம் -என்ற சாதாரண சங்கதி கூட தெரியாமல் -அட்டை இருந்தால் எப்படி தான் சோலைக்குள் உலாவுவதோ என வருந்தியிருக்கிறார் என்றால் 'வனவலம்' தகுதியற்ற நூலாகத்தான் படுகின்றது.

              இயற்கை ஆர்வத்திற்கு பொருத்தமற்ற நூல் என்பதற்கு மற்றொரு உதாரணம் 63 ஆம் பக்கத்தில் 'ஒரு ஆர்வமான சம்பவம்' என்ற தலைப்பில், "நானும், நண்பர் ஜோதிமணியும் புளிய மரத்தடியில் ஆன்மீகத்தில் மூழ்கியிருந்தோம். அப்போது கோல்ட் பிளேக்,ஹனி டியூ (Gold Flake, Honey Dew) சிகரெட் பாக்கெட் புளிய மரத்துக்கடியில் கிடந்தது. அதை சுற்றியும், அதன் மேலும் கட்டெறும்புகள் மொய்த்தன, ஏன்? சிகரெட்டில் சின்தடிக் தேன் சொட்டுக்கள் சேர்ந்து இருப்பதால் அந்த வாசனைக்கு நிறைய எறும்புகள் மொய்த்து ஏமாற்றமடைந்தன. நாங்கள் மரத்தடியில் நிற்க, ஏமாந்த எரிச்சலில்,எறும்புகள் எங்களையும் கடித்தன.அடுத்த நூற்றாண்டில் எறும்புகள் சின்தடிக் தேன் வாசனைக்கு ஏமாறாத மாதிரி இறைவனால் படைக்கப்படும்".என்கிறார்.

            சின்தடிக் தேன் சொட்டுக்களுக்காக எறும்புகள் மொய்த்து ஏமாந்தன எனக் கூறும் சின்ன சாத்தன் எறும்பைப் பற்றி ஆய்வு செய்தவரா என்ன? வாசகர்களை முட்டாள்களாக நினைத்து எறும்புகளையும் முட்டாள்களாக்கி தன்னுடைய இரசனையை வெளியிட்டு இருக்கிறார். தெளிவற்ற, தேவையற்ற, நாகரிகமற்ற நடையின் போக்கு, துணுக்கு குறுக்கீடு என்பதோடு பதிப்புத் தரமற்ற 236 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூல் மிகைப்படுத்தல்,பொருந்தாத கற்பனைகள், கனவுகள், கதைகள் என மொத்தத்தில் இயற்கை என்ற கருவில் செயற்கையாக, ஊனமுற்ற நூலாக காட்சியளிக்கிறது.   

காட்டுயிர் இதழில் வந்த கட்டுரை